Zastosowania i właściwości elektrod grafitowych

Elektroda grafitowa odnosi się do rodzaju odpornego na wysoką temperaturę przewodzącego materiału grafitowego wykonanego z koksu naftowego i koksu asfaltowego jako kruszywa oraz smoły węglowej jako spoiwa, który powstaje poprzez kalcynację surowca, kruszenie i mielenie, dozowanie, ugniatanie, formowanie, prażenie, impregnację, grafityzację i obróbkę mechaniczną. Nazywa się ją sztuczną elektrodą grafitową (zwaną elektrodą grafitową), która różni się od naturalnej elektrody grafitowej wykonanej z naturalnego grafitu jako surowca.

Elektroda grafitowa jest głównie wykonana z koksu naftowego i koksu igłowego jako surowców, smoły węglowej jako spoiwa i jest wytwarzana poprzez kalcynację, dozowanie, ugniatanie, prasowanie, prażenie, grafityzację i obróbkę skrawaniem. Jest to przewodnik, który uwalnia energię elektryczną w postaci łuku elektrycznego w piecu łukowym w celu ogrzania i stopienia wsadu. Zgodnie z jej wskaźnikami jakości można ją podzielić na zwykłą elektrodę grafitową, elektrodę grafitową dużej mocy i elektrodę grafitową o ultrawysokiej mocy. Głównym surowcem do produkcji elektrod grafitowych jest koks naftowy. Do zwykłej elektrody grafitowej można dodać niewielką ilość koksu asfaltowego. Zawartość siarki w koksie naftowym i koksie asfaltowym nie może przekraczać 0.5%. Koks igłowy jest również wymagany przy produkcji elektrod grafitowych o dużej mocy lub ultrawysokiej mocy. Głównym surowcem do produkcji anod aluminiowych jest koks naftowy, a zawartość siarki jest kontrolowana tak, aby nie przekraczała 1,5% do 2%. Koks naftowy i koks asfaltowy powinny spełniać odpowiednie krajowe normy jakościowe.